Posts

Posts uit 2017 weergeven

INTERVIEW IN HUMO

Afbeelding
Interview door Diederik Van den Abeele, foto's door Carmen De Vos.  Klik op de afbeeldingen voor een vergroting.




CHEMIE (krantencolumn)

Afbeelding
Tegenwoordig krijg ik vaak bagger over me heen op de sociale media. Mijn inbox op Facebook open ik nog zelden, omdat daar veeleer rotopmerkingen op me wachten, of ­berichten van mensen die iets nodig hebben. Toch, gisteren trok één bericht mijn aandacht, en wel omdat het áárdig was. Een man gaf me een warm compliment en betuigde me zijn steun. Ik was oprecht blij dat te lezen. Want op den duur ga je nog geloven dat de meeste mensen niet zo aardig zijn. In een opwelling bedankte ik hem en wenste ik hem een prachtig 2018. Pas toen viel zijn foto me op. Hij leek op mijn vroegere leraar chemie. Ik klikte door naar zijn profiel en ontdekte dat hij het inderdaad was. Ik had dus een alleraardigst bericht gekregen van de man die me het leven zuur maakte toen ik 16 was. Bij onze eerste les nam hij me apart, zei hij dat ik niet moest denken dat ik een voorkeursbehandeling kreeg omdat mijn vader lesgaf op dezelfde school en ver­nederde me vanaf dat moment geregeld in het bijzijn van mijn klasgeno…

BAARDEN AAIEN (krantencolumn)

Afbeelding
In de Britse stad Leicester opent een pop-upbar waar je op de tonen van zachte lounge­muziek de baarden van de werknemers mag strelen. Dat zou een bijzonder relaxerend effect hebben. Bezoekers van de pop-upbar betalen 5 pond voor 5 minuten en moeten op voorhand reserveren. Voor alle zekerheid heb ik even uitgetest of baarden strelen werkelijk zo ontspannend is. Want het zou zonde zijn als u meteen een tripje naar Leicester boekt terwijl het allemaal onzin is. Nu mocht ik in het verleden reeds ervaren dat het strelen der baarden effectief gelukkig maakt. Zo ging ik ooit koffiedrinken met iemand van de VRT-nieuwsdienst, en die vertelde me dat hij zijn baard elke dag met een geurige pommade verzorgde. Terwijl hij dat zei, streelde hij zijn kintapijt uitvoerig en grijnsde hij zelfvoldaan. Die man zag er zo gelukkig uit! Misschien was het de bedoeling dat ik zijn baard ook aaide, of er even aan rook, maar dat deed ik niet. Een gemiste kans zo blijkt nu, want het had mij kunnen ontspannen én…

DE 10 VAN 2017 (interview door Libelle)

Afbeelding
Libelle 'kroonde' mij tot de 10 die in 2017 het verschil maakten.
Een hele eer! Bedankt, Libelle!

Interview: Lisa Gabriëls Foto's: Ann De Wulf








PIK EEN KERSTBOOM (krantencolumn)

Afbeelding
Vorig jaar ontdekte ik een bordje met ‘KERSTBOMEN’ langs de kant van de weg. Ik sloeg af, en trof naast wat preien en een kippenren een kleine kwekerij aan, waar een man prachtige bomen verkocht en ze bovendien voor je in je auto legde. Het was er druk. Blijkbaar kwam men van heinde en verre om hier een boom te scoren. Overal stonden ­wagens, een dame ploeterde op naaldhakken tussen de preien, gilde iets over kerstlichtjes. Ik koos een boom uit en keerde tevreden huiswaarts. Dit jaar had ik geen zin om een boom te zetten. Maar toen bleek dat mijn stiefdochter daar erg op uit was, ging ik last minute toch op zoek. De plaatselijke tuincentra waren uitverkocht. Dus spoedde ik me naar die ene kwekerij. Het bordje hing er nog steeds maar de verkoper was nergens te bekennen. Er stonden nog vijf bomen. Ik keek of ik hem zag, klopte op de deur met ‘BUREEL’, riep iets. Niks. Ik liep naar de bomen, er stond nog één mooie tussen. Mijn stiefdochter zou blij zijn. Maar zonder verkoper geen koop. Ik…

MEREL (krantencolumn)

Afbeelding
De merel heeft het in de jaarlijkse poppoll van Vogelbescherming Vlaanderen tot vogel van het jaar 2017 geschopt. En wel omdat deze bekende tuinvogel blijkbaar met uitsterven wordt bedreigd door het usutuvirus. Ik moet er niet aan denken dat er in 2018 geen merels meer zouden zijn. Ik herinner me nog de overdaad aan mussen, tijdens mijn kinderjaren. Ze nestelden zich in de klimop die tegen het huis van mijn grootmoeder woekerde, en in de dikke haag die haar tuin omsloot. ‘s Morgens werd ik wakker van hun uitbundige getjilp in de dakgoot. Een geluid dat ik nog steeds met die schaarse zorgeloze momenten associeer, maar als volwassene nog zelden hoor. Ook aan de merel verbind ik herinneringen. Toen ik begin de twintig was, leefde ik volop ‘s nachts: elk weekend trok ik naar de stad om uit te gaan tot het ochtendgloren. Gelukkig was ik niet, ik zocht iets wat ik maar niet vond. Tijdens zo’n nacht - ik stond buiten in het pikdonker een sigaret te roken en de stad leek zowat verlaten - doorkl…

HOGE PIEKEN, DIEPE DALEN (interview door Humo)

Afbeelding
Vakman Diederik Van den Abeele interviewde me voor Humo, vakvrouw Carmen De Vos fotografeerde me. Het resultaat: 6 (!) pagina's over mijn pieken en dalen in 2017. Of, zoals Humo het zelf aankondigt: een interview zonder filter.

Een bewogen jaar, in alle opzichten. Dat was 2017 voor Fleur van Groningen (35). De voorbije twaalf maanden zat de populaire cartooniste, columniste en schrijfster op een emotionele roetsjbaan. 2017 bracht succes, erkenning en grote vreugde – haar boek ‘Leven zonder filter’ was in Vlaanderen dé bestseller van het najaar – maar Van Groningen heeft ook heel diep gezeten: ze verloor haar vader, haar grootmoeder en had twee miskramen. ‘Hopelijk wordt 2018 weer wat kabbelender, zoals voorheen.’

Het volledige interview lees je hier.

DE VRAGEN VAN PROUST (interview door De Morgen)

Afbeelding
De Morgen schotelde me een reeks messcherpe, onthullende vragen voor. Ontwijkend antwoorden? Onmogelijk!

Interview: Ann Jooris en Fernand Van Damme.
Foto's: Stefaan Temmerman.



1. Hoe oud voelt u zich?   “Ik denk mijn leeftijd, niet jonger. Ik heb veel meegemaakt, maar tegelijk ben ik nog een kind. Gemiddeld komt dat uit op ongeveer 35. (lacht)





SHARE
'Terwijl andere meisjes vriendjes hadden, ontmaagd werden en naar de Pixies luisterden, had ik een depressie'





FLEUR VAN GRONINGEN “Door de dood van mijn vader begin dit jaar heb ik wel even het gevoel gehad nu volwassen te zijn. Dat overkomt je als iemand die achter je stond, plots wegvalt. Maar die gedachte is wat potsierlijk, want hij heeft nooit achter mij gestaan. Het was eerder het bekende gevoel van: jij bent nu de volgende in de rij.

"Soms verlang ik ernaar om te spelen als een kind, net als vroeger, met autootjes in de zandbak. Ook in mijn humor ben ik soms een echte flapuit. Volgens mijn vrienden lijd ik aan de ziekte ‘…

CONTRACT GETEKEND!

Afbeelding
Afgelopen vrijdag heb ik een contract getekend voor mijn debuutroman ‘De Dictatuur van de Schoonheid’. En wel bij de geweldige Nederlandse uitgeverij Lebowski! Het voelt als een mijlpaal... We spraken er al langer over, de fijne mensen van Lebowski en ik, nog voor ‘Leven zonder filter’ een bestseller bleek. Ik twijfelde toen nog erg of ik dat wel kon, een roman schrijven. Intussen heb ik toch voldoende moed en zelfvertrouwen verzameld om de stap te zetten. En dat aan de hand van de uitgeverij van mijn dromen. Dolblij ben ik! Mijn voornemen: niet te veel krullen, geen pogingen tot literaire hoogstandjes. Dit boek wordt ingetogen en als het even kan: vrij van pretentie. Ik heb mezelf immers nooit als een groot romanschrijver gezien. Maar nu ik me toch aan een roman waag, zal ik dat vanzelfsprekend met hart en ziel doen. Uitgeverij Lebowski ben ik dankbaar voor het vertrouwen. Mijn dank gaat eveneens uit naar de mensen van uitgeverij Horizon, vooral naar uitgever Geert Cortebeeck, die niet …

NIEUWE ROZEN (column N Magazine)

Afbeelding
Middernacht nadert. Mijn stiefvader, moeder, oom en vriend zitten in de woonkamer van het ouderlijk huis, waar de open haard knettert, een herfstboeket de salontafel kleurt en sfeerlampen zijn ontstoken. Er wordt nog een fles ontkurkt. Ik ga bij het vuur zitten en voel de hitte door mijn trui op mijn rug. Intussen stopt mijn moeder een dvd in de speler. Ze tuurt door haar bril naar de afstandsbediening. Nadat mijn grootmoeder afgelopen lente stierf, vond ze de oude super 8-filmpjes van mijn grootvader terug en liet ze die digitaliseren. Nu gaan we er eentje bekijken.
We zien een jaartal, cijfers die mijn grootvader secuur op een vel papier schikte, en vervolgens enkele sfeerbeelden. Geluidloos, met kleine, bewegende vlekjes. Er school duidelijk geen groot regisseur in hem. Zijn impressies van de winter - een ijspegel, bevroren spinrag, takjes met maagdelijke sneeuw - of die van de zomer - een speelse kat, een felle roos, zonnestralen door het bladerdak - zijn verdomd cliché. Ik glimlac…

IETS PUURS (column Psychologies)

Afbeelding
We zitten in zijn bestelwagen, op weg naar Amsterdam. Naar de première van een film waarvoor mijn vriend ‘chef geluid’ is geweest. Eerst wilde ik niet mee. Ik was moe. De afgelopen maand was een rollercoaster: mijn jongste boek kwam uit, bleek een bestseller en ontketende een regen aan berichten van lezers, journalisten, fotografen en redacteurs. Ik kon dat plotse succes niet bevatten, was blij maar vooral verbaasd, en liet me door elke gebeurtenis – een tv-optreden, de zesde druk, die felbegeerde nummer één in de Vlaamse top honderd – opnieuw meesleuren. Ik berichtte erover op de sociale media, las alle reacties. Nu is het genoeg. Mijn hoofd wil niet meer mee, mijn lijf staat stram, mijn geest snakt naar een kabbelend bestaan. Zonder herkend te worden, zonder aangesproken te worden, zonder fan- of hatemails. Ik wil hangen op de bank en — ook al ben ik volgens sommigen nu opeens ‘iemand’ — vooral even niemand zijn. Maar in Amsterdam heeft vast geen mens van mijn boek gehoord. En er ev…

MANNENKOLONIE

Op Nieuwsblad.be kon u een onthutsende getuigenis lezen: gedurende 10 jaar verstopte ene Malcolm Applegate (62) zich in de bossen om te ontsnappen aan het gezeur van zijn vrouw. Op een dag verdween Malcolm zonder een woord te zeggen. Iedereen geloofde dat hij dood was. Maar na al die jaren in de bossen, nam Malcolm toch contact op met een daklozenorganisatie, die hem aan een nieuwe thuis hielp. Nu deelt hij zijn verhaal met de mensheid. Het zou me niet verbazen als deze getuigenis veel in gang zet. Dat er straks wereldwijd mannen (met lange baarden en blaadjes in hun verwarde haardos) opduiken die toegeven dat ze niet dood zijn, maar gewoon in de bossen wonen omdat hun vrouw zo zeurt. Voor je het weet gaan ze er massaal over tweeten, met hashtag #butmetoo. Sommigen zullen zelfs geïnterviewd worden op tv: je zal zien hoe ze naar de bemoste boomtak grijpen die ze zelf hebben meegebracht, om steun uit te putten op moeilijke momenten. Natuurlijk gaan heel wat vrouwen zich verzetten: “Waa…

ZIJN LIEF IS HOOGSENSITIEF (artikel voor De Morgen)

Afbeelding
Journaliste en cartooniste Fleur van Groningen is hoogsensitief. Ook in de liefde. En dat loopt niet altijd van een leien dakje.
tekst: Fleur van Groningen – Foto’s: Tim Coppens

Dit artikel verscheen op 9-9-2017 in De Morgen Magazine en op de website van De Morgen, met als titel ‘Voelen tot je niet meer kunt’.

De eerste keer dat ik mijn vriend zag, een dikke twee jaar geleden, zat ik op hem te wachten in een bruin café aan een groot plein. Hij kwam aangelopen, zigzaggend tussen de geparkeerde auto’s. Ik zag zijn verwilderde haardos, zijn lange benen, de wollen sjaal die hij nonchalant om zijn hals had geslagen, en was op slag verliefd. Hij zwaaide de deur open, glimlachte verlegen, nam plaats aan ons tafeltje, bestelde koffie. Onze afspraak diende geen romantisch doel. Toch besloot ik, volledig overweldigd, dat ik hem moest verleiden. Want deze man had er vast aan elke vinger tien: als ik hem wilde, diende ik er werk van maken. Maar hoe doe je dat, een man het hof maken? Dat had ik nog n…

HET LUKT NIET OM EELT OP MIJN ZIEL TE KWEKEN (artikel voor N Magazine)

Afbeelding
Zo’n 15 à 20 procent van de bevolking is hoogsensitief. Zelfs James Cooke ontdekte in ‘Gert late night’ dat ook hij tot die categorie behoort. Maar wat houdt het precies in? En hoe ga je ermee om? Onze columniste Fleur van Groningen is hoogsensitief en schreef een boek over haar ervaringen. “Nog nooit gaf ik mij zo bloot.”

tekst: Fleur van Groningen - foto: Seppe van Groeningen

Sommige mensen krijgen de kriebels als je beweert dat je hoogsensitief bent. Volgens hen hoort die term in hetzelfde zweverige vakje als ‘indigokinderen’ en ‘lichtwerkers’. Ze geloven dat je je achter een verzinsel verschuilt. Toch wijst wetenschappelijk onderzoek uit dat één op vijf mensen hoogsensitief is. De hersenen van een hoogsensitief mens zouden verschillen van die van een niet-hoogsensitief mens. Het betreft dus niet zo maar een modegril. Noch is het een flauw excuus. Hoogsensitiviteit is een eigenschap die regelmatig voorkomt en die je niet kunt wegtoveren. Het vraagt juist om begrip en gepaste zorg. M…

ONTVOERD DOOR ALIENS

Rond 4 uur 's morgens rijd ik (nuchter) naar huis na een gezellige avond. Als ik bijna thuis ben, ontwaar ik een opvallend groot licht aan de hemel. Veel groter dan de sterren. Het is geen vliegtuig, want die knipperen en vliegen voorbij. Deze lichtbal deint heel zacht ter plaatse wat op en neer. Eenmaal thuis, ren ik de tuin in om te kijken of het licht er nog steeds is. En jawel, daar hangt het, stralend in de zwarte nacht als de ster van Bethlehem. Zou het een ufo zijn, vraag ik me af en ik blijf turen. Vast niet. Wellicht is het een of andere uit de kluiten gewassen ster die ik nog niet ken. Of een planeet die pas rond 4 uur op dit punt aan de hemel staat, en dan slaap ik normaal gesproken. Maar toch. Stel je voor! Ik geloof in buitenaards leven. Het idee dat wij, mensjes, de enige wezens in het heelal zijn, vind ik ronduit arrogant. Op de sociale media las ik eens een artikel over buitenaardse wezens: sommigen menen het goed, anderen niet. Nu moet ik daar aan denken. Stel je…

HOOGSENSITIEF

Afbeelding
En hop, de cover van 'Leven zonder filter' is af. Wat vinden jullie ervan?
In september komt het boek uit. Meer info vind je op de facebookpagina

GEORGANISEERDE PASSIE

“Seks in de natuur, een aanrader of niet?” was de afgelopen dagen een populair artikel op nieuwsblad.be en scoorde heel wat reacties op Facebook. Ook van ene Vica, een gepensioneerde dame uit West-Vlaanderen. Zij noemde seks in de natuur “gewoon zielig en ordinair nog erger dan hoeren en daar geven ze hun mening over sorry ik begrijp dit wereldje niet hoor en heeft niets te maken met preuts zijn maar met zelfrespect”. Persoonlijk vind ik interpunctie een teken van zelfrespect. Ach, smaken verschillen. Hoe dan ook: in het artikel raadt Ilse Nackaerts, ­auteur van het boek ‘Spannende Seks’, de lezers aan om rond valavond te werk te gaan. Voor de vrouwen tipt zij een wijde rok en een hemdje dat vooraan open kan. Je neemt ook het best een dekentje en muggenspray mee, klinkt het. Persoonlijk vind ik dat weinig spontaan overkomen. Alsof je je vrijpartij enkele dagen op voorhand moet inplannen: “Schat, hebt gij donderdagavond een gaatje in uw agenda, dan pak ik het dekentje en de muggenspra…

HET IS GEBEURD...

Afbeelding
Het is gebeurd.
Gisteren heb ik het manuscript van Leven zonder filter voltooid. Het voelt nog een beetje onwennig omdat de inhoud zo lang dagelijks in mijn gedachten is geweest.
En omdat ik me nog nooit zo bloot heb gegeven als in dit boek. Maar iets zegt me dat het dat allemaal meer dan waard is.

In september komt 'Leven zonder filter' uit. Het gaat over mijn persoonlijke ervaringen met hoogsensitiviteit. Over omgaan met prikkels, depressie, burn-out, hoogbegaafdheid en onzekerheid. Over hoogsensitief zijn in de liefde, op het werk en in vriendschappen. Over hoe je gevoeligheid ook je kracht kan worden.
Ik hoop dat je er veel aan zal hebben.

Rest mij je nog een fijne zomer te wensen en... tot in september!

Warme groet,
Fleur

DICHTER

“Je bent terug!”, zei  hij. Zijn ogen fonkelden. Het was een zwoele avond en we zaten in de tuin. Ik was opgewekt, droeg een flessengroene zomerjurk en had uitgebreid gekookt in de hoop hem wat huiselijke gezelligheid te bieden na zijn lange, zware werkdag op een drukke filmset. Hij genoot zichtbaar van de Marokkaanse maaltijd en dat stemde me blij. “Terug?”, vroeg ik. “Je was een tijdje verdwenen”, verduidelijkte hij. Dat ik niet mezelf was, geen gekke opmerkingen meer maakte, niet langer lachte. Maar vanavond hadden we lol zoals vanouds en ontwaarde hij weer leven in mijn blik.

Ik zag de taferelen van de voorbije maanden voorbij komen. Ik, die ’s morgens huilend wakker werd en mijn tranen in het kussen probeerde te verbergen. Ik, die zonder make-up, met ongekamde haren, in een oude training rondliep. Ik, die ’s avonds opbiechtte dat het weer een moeilijke dag was geweest. En hij, die zich geen moment ergerde, die me telkens weer omhelsde en begrip opbracht. Toegegeven,  hij en ik …

FEESTELIJKE OASE

Afbeelding

VAN BOOM TOT BOOM

Terwijl u geniet van het heerlijke weer, speurt de politie van het Zuid-Hollandse dorpje Barendrecht naar een man die bomen swaffelt. Voor wie niet weet wat swaffelen is: dat is - naast Het Woord van Het Jaar 2008 - uw mannelijk geslachtsorgaan zachtjes doch ritmisch ergens tegenaan slaan. “Links, rechts, flap, flap, pets”, zo zou Paul Van Ostaijen de kunst van het swaffelen ongetwijfeld poëtisch omschrijven. “Boem, paukenslag” voor de extreme gevallen. Hoe dan ook, in Nederland regende het klachten over een man die tijdens zijn boswandeling enkel een ­T-shirt droeg en meerdere bomen te lijf ging. Dat is natuurlijk niet zo prettig. Dan ga je een frisse neus halen. De geur van bladeren, wilde kamperfoelie en mos inhaleren. Onthaasten te midden van het ontluikende lenteloof. En dan loopt daar plots een vent maar wat raak te kwispelen. Ik snap dat men verontwaardigd reageert. Dat mensen de politie bellen: “Meneer de agent, die berk heeft daar niet om gevraagd!” Maar deze feiten stemmen …